Τελικά όλα ήταν – και είναι – θέμα διαθέσιμου χρόνου.

Η Νάουσα όντως ήταν φριχτή! Όλο νερά να κελαρύζουν, πουλάκια να τιτιβίζουν στα δέντρα, φρικαλέοι σκίουροι να πηγαινοέρχονται στα πλατάνια, πράσινο μέχρι αηδίας! Μια απελπισία!

Πραγματικά δεν έπαιξε κανέναν ρόλο στις κρίσεις το γεγονός πως κάποιος εκπαιδευτικός ήταν της ιδιωτικής ή δημόσιας εκπαίδευσης, με ή χωρίς τίτλους κλπ.
Κατά κανόνα οι εργασίες δόθηκαν σε δύο κριτές (έναν πανεπιστημιακό με πεδίο τις ΤΠΕ-Ε κι έναν εκπαιδευτικό με εξειδίκευση στις ΤΠΕ-Ε).
Η Ο.Ε. αποδέχτηκε τις κρίσεις ως είχαν και μετέφερε τα σχόλια και τις υποδείξεις στους συγγραφείς.
Οι εργασίες που «κόπηκαν» ήταν αρκετές, αυτές που οριακά εγκρίθηκαν ακόμη πιο πολλές.
Πάντως δε βάλαμε κάποιο πλαφόν στον αριθμό των εισηγήσεων, αν κι αυτό είχε αποτέλεσμα τις πολλές παράλληλες συνεδρίες.
Κατανοώ τα παράπονα συγγραφέων που θα ήθελαν να παρουσιάσουν την εργασίας τους αλλά θα πρέπει να αποδεχόμαστε τις διαδικασίες, όποιες είναι αυτές κάθε φορά.
Προσωπικά αρκετές εργασίες μου έχουν κατά καιρούς «κοπεί» και μου πήρε ικανό χρονικό διάστημα μέχρι να το «χωνέψω». Αλλά δε θα τρελαθώ κιόλας !
Οποιαδήποτε κριτική, θετική ή αρνητική, δίκαιη ή άδικη, μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω αυτοκριτική και κάποια πράγματα που στην αρχή θεώρησα κακόπιστα σήμερα τα βλέπω με άλλο μάτι.

Γιάννης Σαλονικίδης